اگرچه این غم شریکی ها قابل قدر بوده و به نحوی هم، به آن سفارش هم شده است.
اما از کجا نالید؟!
از فرخنده بنالیم یا از رخشانه و یا از سربریدن شکریه.
و یا هم از فراری دادن جانیان زندان، در غزنی و کندهار.
و یا از فراری دادن دزدان کابل بانک.
و یا از سقوط دادن کندز.
و یا از معامله گری ها و رشوه خوری پارلمان.
و یا هم از تجاوز گروهی پغمان و یا از تقلب اشرف غنی و عبدالله جان.
و یا از خیانت امریکا بر نوشت ملت افغان.
و یا هم از کشتن خر و سگ و فروش آن بجای گوشت گوسفندان. در هرات و نورستان.
و یا از گروگان گیری مظلومان.
و یا از تعلل وظیفوی کارمندان.
و یا از زن پرستی و عیاشی دکتوران.
و یا از استفاده جنسی اساتید دانشگاه از دانشجویان.
و یا از تبعیض در استخدام کارمندان.
و یا از شراب فروشی دکانداران.
و یا از دکان داری ملاهای متحجر و دگم اندیشان.
از چه بنالیم هموطن؟!
غرور گذشته ها بر باد رفت. ما افغان و مسلمان دیروز نیستیم. کفر مطلق بر ما حکمفرماست. ما مسلمان نیستیم. کافر هم نیستیم. زیرا کفار هم این اعمال مارا انجام نمیدهند. ما ملتی شدیم فرا کافری و فرا بی دینی.
بنام، مسلمانیم. فریب میدهیم خودمان را. ما مسلمان نیستیم. به الله قسم مسلمان اینگونه نیست. اعتراف کنیم که در بلندای از کفر و الحاد زندگی می کنیم. به دروغ خدا پرست و امت محمدی خودمان را قلمداد می کنیم.
فاحشه گری عادی شده. در ملاء عام پسر به دختر چشمک میزند مردم نظاره میکنند. ظلم و بی عدالتی جریان دارد، مردم نظاره می کند.
منال هموطن!!!
بی فایده است.
درد این کشور و این ملت از نالیدن گذشته است.
بر کدام درد بنالیم؟ و چرا بنالیم؟ و برای که بنالیم؟
دزدی را میبینیم نه؟!
رشوه را میبینم نه؟!
زنا را میبینم نه؟!
تجاوز گروهی را میبینم نه؟!
قتل را میبینیم نه؟!
حق تلفی را میبینم نه؟!
زن پرستی و میخواره گی را میبینیم نه؟!
تعصبات قومی و... را میبینیم نه؟!
زن سوزی و سنگساری را میبینیم نه؟!
گلو بریدن دختر 9 ساله را میبینیم نه؟!
تعلل وظیفوی و نبود وجدان کاری میبینیم نه؟!
فراری دادن جانیان از زندان را میبینیم نه؟!
جنگ بر سر واژه پوهنتون و دانشگاه را میبینیم نه؟!
کاندوم را در دانشگاه میبینیم نه؟!
سواری استاد دانشگاه بر دانشجوی دختر را میبینیم نه؟!
تجاوز پدر بر دختر را میبینیم نه؟!
تجاوز برادر بر خواهر را میبینیم نه؟!
و هزاران و هزاران مورد دیگر را میبینیم نه؟!
و از همه جالب تر:
در برابر این همه حیوان صفتی؛
توده ساکت و با قلب بیمار را میبینیم نه؟ !
پارک زرنگار از این همه تظاهرات دروغین و حرف نشنوی دولتمردان، برخودش خجیل هست. اما ما.......
پس ما کافریم!
مسلمان نیستیم!
آره کافر.
کافر کافران!
س.م.ک.ح.
برچسب:
نویسنده: آرین محبی