شورای حراست باج گیری سیاسی

چندی قبل شورای زیر نام حراست و ثبات افغانستان، به عنوان اپوزسیون حکومت وحدت ملی عرض اندام نمود. این شورا در حال تأسیس می شود که چالش های فراوان دامنگیر حکومت و مردم افغانستان گردیده است. از فرار جوانان گرفته تا بیکاری، بی امنیتی، قیمتی و ده ها چالش دیگر. با وجود که تقریباً دو سال از تشکیل حکومت وحدت ملی می گذرد اما شعار های که در دوران کارزار انتخاباتی داده بودند هیچ یک جامه عمل نپوشیده و هر روز بر میزان بی اعتمادی و بی باوری مردم نسبت به سران حکومت وحدت ملی اضافه می گردد. چنین فضای اختناق و خطرناک، کارکشته های جهادی و متنفذین قومی را وادار به تشکیل شورای حراست نمود. در ترکیب این شورا، شماری زیادی از رهبران متنفذ جهادی و برخی از اعضای کابینه دولت آقای کرزی حضور دارند. با برگزاری مراسم رسمی در کابل این شورا اعلام موجودیت نمود. شماری از اعضای برجسته این ائتلاف به ایراد سخن پرداخته و اهداف کلی شان را حراست از تمامیت ارضی، صلح پایدار، آوردن اصلاحات سراسری و در کُل ثبات افغانستان قلمداد نمودند. اگرچه از منظر دین مبین اسلام، هر تجمع و تشکّل که نیت خیر و فلاح مردم و جامعه را داشته باشد، قابل قدر بوده، اجر و پاداش عظیم دارد.

اما سوال که در اذهان اکثریت مردم افغانستان تداعی می شود، این است که آیا واقعاً این شورا در پی آوردن اصلاحات و حاکمیت قانون است یا به نحوی از انحا در پی باج گیری سیاسی از رهبران حکومت وحدت ملی است؟!

همانطوری که تجربه نشان داده است، اکثریت ائتلاف ها و تشکّل های سیاسی در کشور، مقطعی بوده همین که اهداف و غرض های سیاسی شان برآورده شد، یا مدغم دولت می شوند و یاهم دوباره به انحلال ائتلاف شان تن می دهند. با شعارهای گوناگون و دارودسته های زیاد اعلام موجودیت می کنند اما با نشان دادن چراغ سبز از سوی حکومت، مطیع می شوند. با بدست آوردن مناصب دولتی و جابجایی خویشاوندان شان در مقام های بلند دولتی، قانع می شوند.

از ابعاد گوناگون موجودیت این شورا قبل تأمل، بحث و ملاحظه است:

که این گونه فهرست می شود:

1. بانیان اصلی و کلیدی این ائتلاف، اکثرا رهبران جهادی گذشته هستند که تمام امتیازات و دست آوردهای جهاد مردم افغانستان را که بر خواسته از مجاهدت های توده یی مردم بود، منحصراً به خودشان برچسپ میزنند و امروز از همان آدرس امتیاز می گیرند؛ در حال که دفاع مقدس مردم افغانستان در برابر اهریمنان متجاوز، استثناء بوده و از الطاف بی گمان حضرت حق بوده است و اِلاّ اینکه همت، مناعت و قناعت سیاسی این بزرگواران در جنگ های مهلک و خانمان سوز داخلی، کاملاً محرز و مشهود است. بیم آن می رود که باز هم در صورت تصاحب قدر سیاسی، حس طمع و زیاده خواهی این عزیزان دوباره گُل کرده و به روزگاران تباهی گذشته، هبوط مان دهند.

2. موجودیت یک تعداد تکنوکرات ها و برخی از اعضای کابینه دولت کرزی، نیز در این شورا بر ابهام مقاصد مطروحه شان می افزاید، که هرکدام آنها یا به فسادها و اختلاس های بزرگ دست دارند یا در دوران که متصدی وزارت خانه ها بودند، کارآیی آنچنانی نداشتند و یا به بی کفایتی و ضعف مدیریتی متهم هستند و در دولت جدید از بدنه نظام کنونی طرد شدند. محتمل است که این افراد در پی تصاحب دوباره کرسی های وزارتخانه ها و... بوده و می خواهند از تریبون این شورا وجه سیاسی شان را تزکیه نمایند.

3. اگرچه اشخاص کلیدی این شورا از جمله: عبدالرب رسول سیاف و محمد یونس قانونی در مراسم افتتاحیه این شورا، اذعان داشتند که در پی اسقاط نظام نبوده بل برای تقویه نظام و آوردن اصلاحات و ثبات سیاسی هستند. اما بازهم نمی توان به این گونه وعده وعید ها باورمند بود و چشم امید داشت. اگر واقعاً این باز نشسته گان می خواهند اصلاحات متوازن و ثبات سیاسی بر قرار کنند، باید تمام برنامه ها، اهداف و طرح های بدیل شان را بصورت مدون و کتبی در اختیار دولت و مردم افغانستان قرار دهند، تا همه در جریان کار شان قرار بگیرند و طرح های بدیل و راهگشایی های این تجمع سیاسی را بدانند. تا طرح های بدیل و اهداف شان بصورت واضح به دسترس مردم افغانستان قرار نگیرد، مردم به چشم صیّادان میدان سیاست و حریصان مناصب قدرت خواهیم دید.

4. یکی از اهداف که از سوی مسؤلین این شورا مطرح شد، مبارزه با بیکاری وهراس از فرار جوانان بسوی اروپا بود. این هدف شان کاملاً مفتضحانه بوده و خاک پاشی به چشمان مردم است. زیرا؛ اگر از این عزیزان پرسیده شود که شما تاهنوز با این همه پول و مکنت که دارید که بانک های خارج را بند انداخته، چقدر برای مردم اشتغال زایی کرده اید؟ آیا تا هنوز از پول های که از راه های قانونی وغیر قانونی اندوخته اید، چه تعداد کارخانه و شرکت های صنعتی درست کرده اید؟ به طور حتم نتیجه می گیریم که جز پرکردن کیسه خودشان کاری برای اشتغال زایی جوانان انجام نداده اند و در این مقطع حساس، فرار جوانان و نبود کار را به عنوان نقطه ضعف حکومت فکر کرده و می خواهند از این نقطه، به آب و نانی برسند. اگر هدف شان مطابق با اهداف اعلام شده یی شان باشند که خداوند بر توفقیات شان بیفزاید. اگر هم همه اینها بازی سیاسی جدیدی باشد، خداوند"ج" جزای شان دهد. تا مردم رنجدیده این خطه را بیشتر از این جور ندهند و امیدوار هستیم که مردم افغانستان با ترفند های دروغین سیاسی فریب نخورند. تا زمانیکه جامه عمل نپوشد، و دلسوزی شان را عملا اثبات نکنند، همه و همه باج گیری سیاسی تلقی می شود.

زیرا سران حکومت وحدت ملی نیز در دوران کمپاین های انتخاباتی، وعده های چرب نرم فراوان داده بودند که حالا از به زبان آوردن آنها عار دارند گویا که آنها نبودند تا آن همه بوغ و کرنا راه انداخته بودند.

سید محمد کبیر حیدری.